Lobicilik ve Halkla İlişkiler

Abstract

Karar verme süreçlerini etkileme ve yönlendirme stratejisi olarak bilinen lobicilik, bu strateji ile istenen, çoğunlukla siyasi bir konuda değişim sağlamak ya da olası değişim kararları alınmasını engellemektir. Siyasal ve sosyal çıkarlar için profesyonel faaliyetlerde bulunmak olan lobicilik, karar alma süreçlerini etkilemenin yanında olumlu imaj oluşturarak daha geniş kapsamlı bir tanıtım amacı da taşımaktadır. Özellikle küreselleşmenin tüm dünyaya hâkim olmasıyla karar alma süreçlerinde lobicilik önemli bir faktör haline gelmiştir.

Lobicilik, gelişimine uyum sağlayan modern toplumun stratejisinde çok etkili bir araç konumundadır. Günümüzde gün geçtikçe karmaşıklaşan uluslararası işler ve ilişkiler farklı bir yaklaşım gerektirmektedir. İşte bu gelişme, farklı dallarda bilgi ve doğru teknikleri bir araya getiren ve kuruluşlar bünyesinde de farklı bir kültürü besleyen modern bir lobicilik anlayışına yol açmıştır.

Bununla birlikte kuruluşlarda stratejik karar almada, ulaşılacak hedefleri belirlemede ve kamu erkinin kararını yönlendirmek için izleyeceği taktiği seçmede lobiciliği dikkate almak durumundadır. Lobicilik, kuruluşlara, ülkeye, devletle ve özel girişim arasındaki ilişkileri uyumlulaştırarak, programları net biçimde planlayarak, şeffaflığı geçerli kılarak daha üstün bir rekabet yeteneği kazandırır. Bu bağlamda da lobiciliğin temel taşlarından biri olan daha iyi öngörü için, daha iyi bilmek ve daha iyi yönetmek gerekir.

İşte bu öngörüyü daha iyi anlamak ve yönetebilmek adına lobiciler tarafından yürütülen lobi faaliyetleri kapsamında birçok halkla ilişkiler tekniğini etkili kullanmak gerekir. Lobi faaliyetlerinin büyük oranda başarısı, bu kapsamda yürütülen halkla ilişkiler faaliyetlerinin başarısına bağlıdır. Çünkü lobi faaliyetleri sadece meclis ya da parlemento koridorlarında yürütülen yüz yüze ilişkiler ile sınırlı olmayıp, birçok noktada benzer strateji ve taktikleri kullanan “stratejik iletişim yönetimi” şemsiyesi altında yer alan “itibar yönetimi?, “kurum kültürü yönetimi”, “ilişki yönetimi”, “algılama yönetimi? ve “kurumsal iletişim?, “kurumsal sosyal sorumluluk”, “sponsorluk” ve “kriz yönetimi” gibi tüm planlı iletişim faaliyetleriyle de ilişkilidir.