Düşük Etkili Kentleşme Uygulaması: Biyotutmanın Hidrolojik Performansının Deneysel Modellerle Araştırılması

Abstract

Su kaynaklarının ekonomik, sosyal ve çevresel açıdan en verimli şekilde kullanılması canlı hayatının sürdürülebilmesi için kaçınılmazdır. Özellikle kentleşme ile birlikte betonlaşma ve buna paralel olarak topraktaki geçirimsiz yüzey artmakta, toprakta meydana gelen sızma azalmakta ve yağış sonucu yüzeyde toplanan daha fazla su hızlı bir şekilde akışa geçerek taşkın ve sele neden olmaktadır. Kentleşme ile beraber toprağa sızamayan su, doğal arıtım olan topraktan mahrum kalmakta ve yüzeyde biriken kirliliği doğrudan su kaynaklarına taşımaktadır. Bu durum su kalitesini olumsuz yönde etkilemekte ve su kirliliğine neden olmaktadır. Bu çerçevede çevresel sürdürülebilirliğin sağlanması, su kaynaklarının korunması ve kentleşmenin çevre ve su kaynakları üzerindeki olumsuz etkilerini dikkate alacak yeni hidrolojik yöntemlere ihtiyaç duyulmaktadır. Bu çalışma kapsamında arazi kullanımında meydana gelen değişimler ve kentleşme ile artan taşkın ve su kirliliğini önlemek için Düşük Etkili Kentleşme (DEK) tipi En İyi Yönetim Uygulamaları (EİYU) incelenmiştir. Selin ve yayılı kirlilik kaynaklarının olumsuz etkilerini azaltmak için kullanılan bir yağmursuyu yönetimi uygulaması ve Düşük Etkili Kentleşme (DEK) çeşidi olan “Biyotutma” araştırılmıştır. Bu kapsamda bir deney düzeneği kurularak Biyotutma'nın hidroloji üzerindeki verimliliği ve performansı gözlemlenmiştir. Yapılan deney sonuçları değerlendirilerek Biyotutma'nın hidrografta görülen pik debide ve yüzeysel akışta meydana gelen su miktarında ki azalmaya etkisi incelenmiştir.