Üstün Zekâlı ve Yetenekli Ergenler ile Normal Ergenlerin Yalnızlık Düzeylerinin Karşılaştırılması

Abstract

Birçok ruhsal problemin ve kişilik bozukluklarının hazırlayıcısı olduğu bilinen yalnızlığın toplumda gün geçtikçe artan bir problem olarak karşımıza çıkmaktadır. Yalnızlık, kişinin bir takım sosyal ilişkilerinde eksikliğini yaşadığı ve bu yüzden rahatsız olduğu bir süreçtir. Yalnızlık farklı uzamanlar tarafından değişik şekillerde tanımlanmaktadır. Hepsinin ortak yanı ise yalnızlık duygusunun insanı rahatsız ettiği ve kişiye acı verdiğidir. Psikolojik bir durum olan yalnızlık yaşantısı, birçok psikososyal değişken ile yakından ilişkilidir. Yapılan çalışmalar yalnızlık duygularının ergenler arasında oldukça sık görüldüğünü göstermektedir (Brennan 1982). Üstün zekâlı ve yetenekli öğrenciler üzerine yapılan çalışmalarda ise yalnız duygusu ile ilgili farklı sonuçlar ortaya çıkmıştır. Bazı araştırmalar üstün zekâlı öğrencilerin sosyal ortamlarında yalnızlık yaşadıklarını gösterirken bazı araştırmalar ise üstün zekâlı ve yetenekli öğrencilerin normal akranları kadar hatta onlardan daha fazla popülerliğe sahip olduklarını göstermiştir. Bu araştırmada üstün zekâlı ve yetenekli ergenler ile normal ergenlerin yalnızlık düzeyini karşılaştırılacaktır. Üstün zekâlı ve yetenekli öğrenciler İstanbul BİLSEM’e devam eden öğrencilerden seçilirken normal öğrenciler İstanbul’daki farklı liselerden seçilmiştir. Araştırmada veri toplama araçları olarak UCLA Yalnızlık Ölçeği (University of Califomia Los Angeles Loneliness Scale) ve araştırmacı tarafından hazırlanan kısa bir bilgi formu kullanılmıştır.